Edgar Degas

Tegoroczna jesień w Królewskiej Akademii Sztuki w Londynie upływa pod znakiem Edgara Degasa, jednego z największych francuskich impresjonistów. Na wystawie ‘Degas and the Ballet: Picturing Movement’ zobaczymy prawie 85 obrazów olejnych, rzeźb, pasteli, rysunków, grafik i fotografii Artysty. Jest ona poświęcona wielkiej jego pasji i zamiłowaniu do iście boskiego dzieła: do obserwowania, smakowania i utrwalania kobiecych poruszeń. A także zadziwiającej zbieżności tych jego zainteresowań z ciągłymi postępami w technikach fotograficznych, a potem jeszcze – z pojawieniem się całkiem nowej sztuki: filmu. To w nim ruch ludzkiego ciała mógł być wówczas utrwalany najwierniej - a przynajmniej tak to wyglądało, jeżeli nie brać pod uwagę całkiem nieruchomych prac pewnego tracącego wzrok twórcy.

Przyglądając się baletnicom i kabaretowym tancerkom, ale przecież nie tylko im, tylu jeszcze innym kobietom - Degas starał się zgłębić jedną z największych tajemnic ludzkiego postrzegania; niewątpliwie zresztą bardziej męskiego, niż kobiecego. Oto starał się wychwycić wszystkie te niepowtarzalne momenty w istnieniu przebogatego świata kobiecego ciała, które sprawiają, że kosmos ma zawsze swój jedyny kształt, zapach i barwy. Najdrobniejsze fragmenty jego funkcjonowania, pulsowanie i drżenie: jego ruch i bezruch, zwinne poruszenia w tańcu i we śnie; na scenie, w trakcie kąpieli i zaraz potem; podczas miłości i czesania się, w gniewie i rozkoszy, w uśmiechu i zmysłowej pozie; wszystkie i każdy… A one wszystkie i każdy z nich po kolei - wywoływały u niego bezustanne pragnienie ich utrwalenia, zatrzymania, uczynienia ich nieprzemijającymi. Na zawsze.

W naszej galerii Edgara Degasa znajdziecie Państwo ogromne bogactwo tego piękna i tych jakże naiwnych męskich marzeń: oprócz wybranych eksponatów z wystawy w Londynie, zobaczycie tam również niepokazywane jeszcze dotąd przez nas dzieła Degasa z kolekcji Chestera Dale. Zapraszamy.

I na koniec mamy do Państwa jeszcze jedno tylko pytanie: czy – gdyby zasłonić nasze oczy czymś czarnym i nieprzeźroczystym, albo gdyby nasze oczy nagle zaczęły widzieć już tylko ciemną, bezkształtną plamę – a więc nie mogąc już doświadczać tych widoków tak, jak mogliśmy dotąd – czy mielibyśmy wtedy szansę jeszcze ich delikatnie dotknąć ? Chociaż jeszcze raz w życiu ? Czy to by bolało i jak bardzo ?

Szanowni Państwo,
to jedno z ostatnich już naszych wspólnych spotkań w tym miejscu.
Chciałbym podziękować za tych parę lat: po raz pierwszy spotkaliśmy
się na tej stronie bodajże w kwietniu 2008 i od tamtego czasu powstało
grubo ponad 350 impresji przeznaczonych dla Państwa oczu i myśli.
Mam nadzieję, że zachowacie je na chwilę w swej miłej pamięci.
Wszystkich Przyjaciół i Zainteresowanych zapraszam nieustająco
na portal Fundacji Promethidion.eu, gdzie świat impresji
żyje wciąż i nadal. I będzie tak aż do samego jego końca..
Tak więc do zobaczenia w Labiryncie.
Pozdrawiam serdecznie
Jan Guja