„Trwaj chwilo, trwaj”
(z płyty „Zbieram siebie” 4ever MUSIC - 2009)

sł. Przemysław Dakowicz
muz. Ela Adamiak
aranżacja: Jacek Skowroński
śpiew: Ela Adamiak i Adam Nowak

1. Nim ostatni raz
W milczeniu gwiazd
Mrok snem uderzy w gong miesiąca
Nim się rozpłynie
Teatr cieni
W pierwszych promieniach słońca
Zanim się rozum z drzemki zbudzi
Dajmy się, dajmy się ponieść
Dajmy się ponieść
Żądz powodzi

Ref: Trwaj chwilo, trwaj
Jesteś taka piękna
Dziś tylko głupcy śpią
Ta noc uderzy nam do głów
Upijmy się nią
Porwij nas, porwij nas
Rzeko zmysłów wezbrana
Niech się w tym pędzie zabliźni
Sumienia rana....

2. Niechaj ów pęd, uwolni z pęt
Trwożne pragnienie rozkoszy
Niech dziewcząt chór w tonacji dur
Lęk przed spełnieniem rozproszy
Czas jak stary płaszcz w przepastnej szafie niepamięci
Zostawmy molom - los tak chce
Noc kusi, noc kusi świateł grą
I nęci.......

Ref : Trwaj chwilo, trwaj.....itd

3. Niech naręcza rąk wirują w krąg
Dopóki działa czar księżyca
A w tęsknot grze, w zmysłowym śnie
Niech się objawi tajemnica
Witaj w krainie wiecznej przyjemności
Wystarczy otrzeć się o zło, wystarczy otrzeć się o zło –
A zło już tak nie złości

Ref : Trwaj chwilo, trwaj.....itd

„Noc kusi świateł grą i nęci..” fot. E.Adamiak

Łódź, 29 lipca 2011

Zanurzyłam się w prozie. W prozie życia Paulo Coelho. Porwał mnie wartki nurt „Zahira”. Nie chce mi się wychodzić na brzeg. Przed chwilą wychynęłam na chwilę z przykuchennej czytelni. Spojrzałam niechcący w kalendarz. „Dwudziesty dziewiąty. Mam jeszcze dwa dni na napisanie felietonu. Spok…oj!…NIE!!! To przecież piątek! Godziny głęboko około południowe..!”.
Szybki galop myśli. Mam 1,5 godziny na ich pozbieranie i przelanie na papier. Papier? Jaki papier..! Jeszcze chwila, a słowo to będzie znaczyło tyle, co papirus. Wiemy co to jest, choć nikt już na niego nic nie przelewa. Zapalam elektronicznego papierosa („erzac, cholera nie życie…”). Wymyśliłam sobie kiedyś, że w oparach dymu skupienie ma się lepiej niż nie w oparach. Myśli podążają do „punktu skupu”. Przyjmuję je „jak leci”. Nie sprawdzam ich jakości, przydatności. Tam, gdzie handluje się czarnym złotem - produktem ubocznym bywa miał. I choć jego wartość kaloryczna jest niewielka – mam nadzieję, iż ciepłolubni przy nim nie zmarzną, a zimnolubni utrzymają przyzwoitą temperaturę. Ciał i umysłów.

„Nim się rozpłynie teatr cieni” fot. E.Adamiak

„Zacznij pisać w końcu ten felieton!” – dyscyplinuję się skrycie (nie…nie skrycie, skoro rozterki me widzicie). „Dobrze, już dobrze…. Przelewania czas nadszedł… Co się komu z mej „wody” uleje – jego zysk lub strata..”. Dzwoni komórka. „Nie…tylko nie teraz…nie mam czasu na rozmowy”. Ukradkiem zerkam jednak na wyświetlacz. Mruga do mnie „Kasia”. Córka. Nie ma takich chwil , które mają dla mnie większe znaczenie niż rozmowy z najbliższymi. Odbieram….Ważna wymiana myśli. I bardzo długa.
Minęła godzina piętnasta. Właśnie przed chwilą punkt skupu felietonów zamknął swe podwoje. Zaczął się weekend. „Mam jeszcze dwa dni na napisanie felietonu. Spokojnie…zdążę go wysłać jeszcze w lipcu..”

W lipcu?

Wygląda na to, iż Lipiec został przez Lato wysłany na kurso – konferencję do ciepłych krajów. Aby nie zapomniał jak ma wyglądać i czym ma nas obdarzać. Na jego miejscu pojawił się deszczowy Listopad. Lato zaprosiło go na miesięczne szkolenie. Miał się nauczyć ładnej pogody. Aby umiał rozświetlać słońcem ponure, jesienne dni, które przecież nadejdą. Przycupną na chwilę u podnóża Zimy i psuć będą meteopatom humor. Nauka listopadowej słoneczności nie poszła w las. Kiedy przemierzałam Polskę w ostatnich dwóch tygodniach wzdłuż i nie wszerz – spotkałam się z pochmurnym Listopadem tylko trzy razy. W pozostałe dni – pokazywał, że umie włączyć Słońce, potrafi opalać i, że nauczył się już wiać. Ciepłym, letnim zefirkiem.

„W pierwszych promieniach słońca”. Przerwa w podróży ze Szklarskiej Poręby na Suwalszczyznę. Fot. E.Adamiak Mój zespół muzyczny czyli „4Amigos”:Piotr Górka, Sebastian Ruciński, Paweł Jabłoński i Piotrek Goliat.

Najpiękniej pokazał, co potrafi na Mazurach, w czasie Wietrznych Spotkań z Poezją.
Od szesnastu lat, do wsi Grądzkie k/Giżycka, przyjeżdżają w połowie lipca bardowie z całej Polski oraz mniej lub bardziej do bardów podobni artyści.
W maleńkim wnętrzu zabytkowego wiatraka bez skrzydeł , śpiewają głównie panowie ( A. Andrus, M. Czyżykiewicz, G. Tomczak, A. Poniedzielski, A. Garczarek, Lubelska Federacja Bardów, J. Kleyff, T. Wachnowski, P. Bukartyk, K. Daukszewicz).
Koncerty pań też się zdarzają. Raz na pięć lat. W roku 2004 na Wietrznych Spotkaniach wystąpiła Antonina Krzysztoń, a w 2011 – Ela Adamiak z zespołem.

Fragment wiatracznej publiczności. Fot. E.Adamiak

W wiatraku mieści się niewiele ponad trzydziestu ludzieńków. I to włącznie z wykonawcami. Za to przestrzeń przed wiatrakiem – całe ich morze pomieścić może. I pomieszcza..! Z dużych głośników, ustawionych wokół wiatraka, płyną śpiewne, poetyckie opowieści o życiu. Nie zawsze radosnym, ale też i nie koniecznie smutnym.

Z. Waraksa przed spektaklem. Fot.E.Adamiak

1 2 z 2