‘Trzy fazy życia kobiety’ Gustav Klimt pokazał w trakcie KUNSTSCHAU w 1908 roku: obraz wisiał w słynnej Sali Nr 22 zaprojektowanej przez Kolomana Mosera – wśród 15 innych wielkich dzieł Wiedeńskiego Mistrza. Był tam ‘Pocalunek’ i ‘Danae’, były dwie wersje ‘Węży Wodnych’ i było parę wspaniałych kobiecych portretów.100 lat później przyjrzałem się temu obrazowi z bardzo bliska: to był koniec grudnia, te dwa wieczory były pełne śniegu, namysłu i kolorowych świateł, symbolu narodzin Kogoś Widocznie Bardzo Ważnego dla ludzkości.

Ze starych czarno-białych zdjęć wiedziałem, jak wyglądała sto lat temu Sala Gustava Klimta i czułem się osobliwie będąc w Belvedere w tej samej niemal aranżacji, po całym już wieku: przecież podobno nigdy dwa razy nie wchodzi się na tę samą wystawę..

- ‘Gdzie się gapisz?’ – spytała wreszcie Kobieta surowo, widząc moje dziwne roztargnienie.
–‘Kiedy mnie tu zapraszałeś, opowiadałeś tyle o szalonych pocałunkach i o jakichś deszczach, które miałyby mi się jakoby podobać, nie wiedzieć nawet czemu. A tymczasem teraz, kiedy już tu jesteśmy, nie mogę nawet nigdzie postać chwilę w spokoju, bo znowu gdzieś gonisz. Co z Tobą?’

Zamilkła nagle, kiedy stanęliśmy przed tym wielkim, niesamowitym płótnem Gustava Klimta.
Najpierw zobaczyła się tam dzieckiem, bardzo małą dziewczynką z bardzo śmiesznymi (…).
Potem dorastającą dziewczyną: wiedziała już, jak bardzo różnią się od prawdy jej marzenia.
Potem kobietą, która dojrzewa. Zobaczyła siebie w towarzystwie prawdziwego mężczyzny.
Kiedy dokonało się wreszcie wtajemniczenie, nie była jeszcze wtedy do tego przekonana.
Potem została matką: ONO stało najważniejsze, ważniejsze niż wszystko na świecie.
Później stało się zupełnie niespodziewanie coś bardzo dziwnego. Niezrozumiałego.
Było wtedy raz pięknie, a raz okrutnie. Nie mogła dać sobie z tym zupełnie rady.
Było jej coraz trudniej normalnie żyć i jeszcze bardziej chyba niezrozumiale.
Po paru latach walki zdecydowała się na coś, ale nie była pewna, czy to (…)
Potem trwała już w tym beznadziejnie, bo inaczej chyba nie było już można.
Trwała uparcie i bezsensownie, bo ten świat na pewno by jej nie wybaczył.
A może nawet bardziej sama tak chciała, niż tego oczekiwał cały ten świat.
Tak w tym tkwiła uparcie, mimo że na zewnątrz wciąż coś jakby słyszała.
Wciąż mijały dni i noce, pojawiały się wciąż to nowe pory roku.
Aż kiedyś przyszedł inny, kolejny piękny maj jej życia.
Trwał tylko chwilę i okazał się w rzeczywistości (…)
Pomyślała wtedy, że to chyba kara i że nienawidzi.
Została całkiem sama: ale to też była nieprawda.
Powróciła do życia: wszystko przecież mija.
Nagle znalazła się w samym Belvedere.
Zobaczyła swe ‘Trzy Wieki’.
Milczała wtedy długo.
Bardzo długo.

‘- Słuchaj, parę lat przed namalowaniem tego obrazu Klimt stworzył inną wielką scenę życia: Fryz Beethoven’ - powiedziałem wtedy w tej nowej Sali Nr 22 wspaniałego BELVEDERE.
– Czy słyszysz, jak zaczyna się ‘Oda do Radości’, ten nieustający finał IX Symfonii?

Słuchałem w milczeniu, jak ONA słucha.
Słyszałem wszystko.
JG, Fundacja Promethidion.eu