John Everett Millais
angielski malarz, pre-rafaelita
Ofelia i inne Panie
1829 – 1896

Pod koniec 1848 roku John Everett Millais – wspólnie z Dante Gabrielem Rossetti i Williamem Holmanem Huntem – utworzył bardzo interesującą wspólnotę dusz, talentów i innych ludzkich upodobań: Bractwo Prerafaelitów. Była to grupa poetów, malarzy i krytyków sztuki, którzy nie chcieli już dłużej utożsamiać się z akademizmem w wersji proponowanej światu przez szacowną Akademię Królewską: w zamian sugerowali powrót do czystej i bezpośredniej prostoty w sztuce. Jej prawdziwych korzeni Bracia dopatrywali się w dziejach twórczości jeszcze przez Rafaelem – twierdzili też, że została ona potem szybko już zepsuta i wypchnięta ze świata sztuki w czasach renesansu.

Już pierwsze obrazy JEM kreowane w nowym stylu – m.in. 'Chrystus w domu rodziców' (czyli 'Warsztat cieśli') zyskały mu wdzięczny przydomek ówczesnego "enfant terrible": jego super-realizm wydawał się wtedy światu odpychający i niemal perwersyjny, chociaż jednocześnie chwalono artystę za jego artystyczną dokładność i precyzję ręki. Z tego okresu pochodzi wiele znakomitych i słynnych dzieł Artysty: "Izabela" (1849), "Druhna" (1851), "Hugenot w dzień Św. Bartłomieja" (1852), "Ofelia" (1852), "Ferdynand wabiony przez Ariel" (1850), "Mariana" (1851), czy wreszcie "Zwolnienie z wojska" (1853), do którego to obrazu pozowała mu jego późniejsza żona, Effie. Stopniowo jednak w latach pięćdziesiątych JEM zaczął odchodzić od tematyki literackiej i coraz częściej podejmował jeszcze trudniejsze zadania: starał się portretować świat od wewnątrz - takim, jakim go rzadko widzimy; być może okres ten kojarzy się mocno z pełną refleksji i symboliki "Niewidomą" w 1856 roku i impresja.php?id=151 target=_blank rel="nofollow">szczególnymi portretami kobiet; ale trudno jest mówić o wyraźnych granicach rozdzielających poszczególne okresy i style.