José Berardo urodził się w 1944 roku na Maderze: to obecnie jeden z najważniejszych ludzi biznesu w Portugalii, a jego majątek dawał mu w zeszłym roku pozycję w siódmej setce najbogatszych ludzi świata według amerykańskiego czasopisma Forbes. W wieku niespełna 20 lat wyemigrował do Afryki Południowej, gdzie zdobył prawdziwą fortunę. Działał z ogromnym sukcesem w bardzo wielu branżach - począwszy od kopalni złota i banków, poprzez winiarstwo, aż po telekomunikację. Powrócił do Portugalii w 1986 roku i wtedy to rozpoczęła się w życiu tego człowieka całkiem nowa era: zaczął kolekcjonować sztukę. Dzisiaj jego artystyczne zbiory stanowią jedną z największych i najciekawszych kolekcji sztuki współczesnej w Europie.

Jest kolekcjonerem bardzo ambitnym i cokolwiek eklektycznym. Dwa lata temu zawarł z Państwem Portugalii swego rodzaju pakt, nieco podobny do tego, który Hiszpania zawarła już wcześniej z potężnym rodem Thyssenów. Na mocy tego porozumienia niemal 900 dzieł wielkiej sztuki zostało ulokowanych w 10-letni depozyt w muzeum noszącym imię patrona, w Belém Cultural Center w Lizbonie. Miejsce to odwiedziło w ciągu ostatniego roku co najmniej 400 tysięcy fanów sztuki z całego świata.

W okresie od 16 października 2008 do 22 lutego 2009 siedemdziesiąt cztery wspaniałe dzieła z tej wielkiej kolekcji prezentowane są w paryskim Musée du Luxemburg. Ukazują one zachłannie wyrwane z ogromnej całości naprawdę znakomite fragmenty sztuki wielkiego XX wieku. Na wystawie znajdziemy niezwykle celnie dobraną reprezentację wszystkich pięciu głównych artystycznych ruchów, które w swej zbierackiej pasji kultywował José Berardo: surrealizmu (Miró, Dali, Ernst, Breton...), okresu twórczości europejskiej od lat poprzedzających II Wojnę Światową do jej wieloletnich zgliszcz (Mondrian, Tanguy, Arp...); artystycznej europejsko-amerykańskiej konfrontacji lat 60-tych (Nouveau Réalisme i Pop Art:Warhol, Klein, Soulages, Mitchell...); także twórczych eksploracji wielu najróżniejszych artystów po 1945 roku: (Riopelle, Schnabel, Stella...). Ale pierwszą część tej wystawy stanowią dzieła artystów, których twórczość wymyka się wszelkim definicjom: Pabla Picassa ('Głowa kobiety' z 1909 roku), Jacksona Pollock'a ('Tete', 1938-41), jest i wielki zbereźnik Balthus ('Kobieta w błękitnej sukni', 1935).