Kiedy po długiej podróży dzielna drużyna Odyseusza dotarła na Wyspę Jutrzenki, Ajaję – wszystko wydawało im się piękne, a najbardziej piękna wydala im się Pani tej ziemi: Circe. Była ona siostrą Ajetesa, złowrogiego króla Kolchidy, a jej rodzicami byli urocza Perse i sam bóg słońca, Helios. Circe znała się wybornie na czarach i nie wiadomo, czemu nie darzyła facetów większą sympatią: chociaż mówiono też, że nie dla wszystkich oto mężczyzn była odpychająca i surowa tak od razu...

(…) Przez losowanie rozstrzygnięto, kto pozostanie na straży okrętów, a kto uda się na rozpoznanie. Eurylochos zebrał dwudziestu dwóch ludzi i zszedł na brzeg. Napotkał na Ajai wiele dębów i innych drzew i w końcu stanął przed pałacem Circe, wybudowanym na wielkiej polanie na środku wyspy. Wokół krążyły wilki, lwy i tygrysy, ale zwierzęta miast rzucić się na Eurylochosa i jego towarzyszy, łasiły się do nich, stawały na tylnych nogach i zachowywały się jak ludzie. W istocie byli to ludzie, których Circe przemieniła swoimi czarami.(...)'

Jak przystało skromnej i cnotliwej niewieście, Circe siedziała w swej komnacie przędąc grzecznie i śpiewając, kiedy przymaszerował przed jej okna jurny oddział Eurylochosa i wzniósł gromki okrzyk powitalny na cześć jej królewskich powabów. I wtedy wyszła do nich z kuszącym uśmiechem na ustach i ciepłym głosem zaprosiła na imprezę. Nikt jej nie odmówił, poza jednym jedynym, nieużytym Eurylochosem: ten ukrył się w pobliskim krzaku jaśminu i wszystko skrzętnie notował. I tak oto wszyscy pozostali jedli i pili weseląc się, śliniąc coraz wyraźniej i wodząc spragnionymi samczymi ślepiami za uroczą gospodynią. Nie wiedzieli, głupi, co ich czeka…

Kiedy już piękna Circe przemieniła ich zręcznie w wieprze i zagoniła do chlewa, struchlały Eurylochos pognał do mądrego Odysa i o wszystkim mu opowiedział. A ten chwycił za miecz swój wierny i ruszył na ratunek, ale nie miał zielonego pojęcia, jak do dzieła się zabrać, aby wszystkiego nie zepsuć.

Ku swojemu zdumieniu spotkał Hermesa. Bóg powitał go uprzejmie i podarował mu talizman chroniący przed czarami Circe: biały pachnący kwiat o czarnym korzeniu, zwany MOLY. Tylko bogowie potrafią ten kwiat rozpoznać i zerwać. Odyseusz z wdzięcznością przyjął prezent, a idąc dalej, napotkał na swej drodze życia piękną Circe.

Najpierw zaprosiła go do sypialni, gdzie zaproponowała mu masaż na wzmocnienie wyczerpanych długą drogą mięśni; a kiedy już mężny Odys zakwitł cały, ona zaoferowała mu puchar po brzegi czarodziejską rozkoszą wypełniony. ‘-Pij, Kochanie..’ – zaszeptała Circe tuląc się doń wprawnie. ‘-Będziesz taki naprawdę męski, nie jak tamci..’ A kiedy skosztował posłusznie, uderzyła go chińską pałeczką tam właśnie, mówiąc mu pieściwie:

- ‘A teraz spadaj w ślady swych kolegów w chlewie, facet.’

Odyseusz zdążył jednak przedtem powąchać kwiat MOLY, więc czary nie poskutkowały. Zerwał się, wyciągnął miecz, a wtedy Circe płacząc padła na kolana i zawołała:

-‘Nie zabijaj mnie, a będziesz dzielił ze mną łoże i tron na Ajai !’

I tak się też stało. Piękna Circe powiła Odysowi wkrótce trzech wspaniałych synów – Agriosa, Latinosa i Telegonosa – i żyli długo i szczęśliwie. Poczem któregoś ranka dzielny Odys opuścił wyspę potajemnie: czekała przecież na niego zawsze wierna jego Penelopa.

I wtedy porzucona kobieta zatruła całe morze.

Na motywach ‘Mitów greckich’ Roberta Graves’a, w tłumaczeniu Henryka Krzeczkowskiego, opowiedział te piękną historię jakże pokrętnie:

JG, Fundacja Promethidion.eu