Wystawa Obscure dedykowana jest wielkiemu hamburskiemu miłośnikowi sztuki, Klausowi Hegewisch: obchodzi w tym roku swoje 90. urodziny.. Życzymy dużo ponad 100 !!

Klaus Hegewisch przez wiele lat współpracował ściśle z Hamburger Kunsthalle i doprawdy wiele ze wspaniałych wystaw prezentowanych przez hamburskie muzeum mogło się odbyć jedynie dzięki życzliwemu wsparciu sędziwego Kolekcjonera. Także teraz w Hamburgu, w ramach OBSCURE, zobaczymy ponad 120 dzieł pochodzących z kolekcji Państwa Eriki i Klausa Hegewisch. To znakomite, piękne i często okrutne fragmenty piękna: takie sobie najwidoczniej upodobał Starszy Pan przed laty. Są więc między innymi Albrecht Dürer, Jacques Callot, Francisco de Goya, Giovanni Battista, Piranesi, Odilon Redon, James Ensor, Max Klinger i Edvard Munch. W czarodziejskiej krainie sztuki termin ‘chiaroscuro’ - albo też ‘clair-obscur’ – zwykle kojarzony jest z wizualnym efektem współistnienia światła i cienia, często bardzo ostro kontrastującym to wszystko, co widzimy. Ale już chyba w XV wieku naszej ery, w języku Szekspira, termin ten nabrał nieco bardziej pokrętnego znaczenia: bystrzy, bardzo konkretni i nieco mniej od innych ludów konwencjonalni Brytyjczycy poczęli pod hasłem ‘OBSCURE’ rozumieć wszystko, co ciemne i nieznane, co w istocie rzeczy podejrzane bądź wątpliwe. A takie właśnie tajemnice ludzkiej natury najbardziej chyba od wieków przyciągały Wrażliwców: Twórców Sztuki Wszelakiej. To właśnie artystyczne wizje ludzkich snów, nocnych mar, dziwacznych zjaw i demonów przychodzących nieubłaganie przed świtem; nastrojów pełnych tajemniczości i ścisłych związków z Nieznanym – w końcu jakże drażniące nasze zmysly, zupełnie nieoczekiwane wyobrażenia grzesznego piękna i występku – to właśnie one przecież zapładniały zawsze Wrażliwców najbardziej. I to chyba dzięki właśnie takim artystycznym orientacjom mamy tyle dzisiaj artystycznych wspaniałości do smakowania po latach... Czyż to nie piękne, proszę Państwa?

Śmierć, agonia, melancholia, strach, przemoc i wojna. Namiętność, miłość i zazdrość; ciepło i zrozumienie, kłamstwo, odrzucenie i rozstanie. To wszystko jest dzisiaj zaprezentowane w Kunsthalle Hamburg w sposób, w jaki chcielibyśmy zapewne kiedyś uporządkować to, co po nas samych pozostanie. Tak, jak uczynił to właśnie Klaus Hegewisch..

Wśród wystawionych w Hamburgu dzieł moją największą, niepodzielną uwagę przykuwają prace Trzech być może Największych w tej dyscyplinie: Francisca de Goya, Odilon’a Redon i Edvarda Munch’a. Opowiem niebawem o wszystkich, ale najpierw pokażę Państwu tego ostatniego: Wielkiego Marata. Długo czekałem na te obrazy, chciałem mieć je w najwyższej jakości, czyste i wierne, precyzyjnie oddające mistrzostwo Edvarda Muncha: aż wreszcie moja wytrwałość i mój upór – zostały wynagrodzone. Dzisiaj dzielę się z Państwem pięknem tych obrazów... Dziękuję za to Dostojnemu Jubilatowi i Przyjaciołom Sztuki z Hamburga.

A teraz już zapraszam Was na cudowną, wiecznie żywą ‘ZAZDROŚĆ’.
Na namiętną ‘WAMPIRIĘ’: tę kolorową i tę czarno-białą.
Na inną jeszcze ‘ZAZDROŚĆ’: to już chyba Frankfurt.
Na ‘ZAZDROŚĆ’ zobaczoną w zeszłym roku w Bergen.
A potem już na ‘ZGLISZCZA’ Tych Dwojga...

I na ‘POCAŁUNEK’: czy naprawdę jest już teraz tak ciemno?
Czy naprawdę zapadł już dla nas wieczór: tu, wszędzie?
Czy naprawdę jest już tak późno w naszym życiu?

JG, Fundacja Promethidion.eu