Swoją opowieść o pocałunku Pablo Picasso kreślił długo, aż 92 lata. Dzisiaj znanych jest wiele jej wersji i każda jawi się zapewne piękniejszą od wszystkich pozostałych. W tę gorącą sierpniową noc pozwoliłem sobie dla Państwa wybrać jedną z wersji nowszych i zarazem najbardziej chyba pokrętnych w powszechnych dziejach grzechu: Wielką Historię Pocałunku Pabla Picassa, zebraną w tym roku w niewielkiej i stosunkowo mało znanej galerii The Asterion House. Zrządzeniem Najwyższego można ją najpewniej znaleźć jedynie w pewnym LABIRYNCIE. Zapraszam więc Państwa na parę fragmentów stamtąd właśnie bardzo subiektywnie wybranych.

„(…) w połowie października 1900 roku Pablo Picasso wraz z Carlosem Casagemas’em udają się do Paryża. Instalują się na Montparnasse, najpierw w wielkim domu artystów przy rue Campagne Première 9, ale po paru dniach przenoszą się już do studia opuszczanego przez Nonella na Montmartre, przy rue Gabrielle Nr 49. Szybko stają się częścią hiszpańskiej bohemy w Paryżu i wtedy to po raz pierwszy mają okazję zobaczyć malarstwo Cézanne’a, Henri Toulouse-Lautrec’a, Degas’a, Signac’a, Bonnard’a i Vuillard’a (…)

23 października dołącza do nich Manuel Pallarés i już następnego dnia do królestwa trzech młodych Hiszpanów na Montmartre wprowadzają się trzy urocze młode Paryżanki: Antoinette (później: Fornerod), która zostaje partnerką Pallarés’a, Germaine (znana jako Laure Florentyn) – przyszła femme fatale Casagemas’a. Pablo Picasso przypada wtedy kształtna Odette (Louise Lenoir): całowanie tej dziewczyny było chyba dla każdego 20-letniego mężczyzny przeżyciem niezwykłym; wszędzie.

17 lutego 1901 Carlos Casagemas – odrzucony ostatecznie przez Germaine – strzela do siebie w Café de l'Hippodrome, restauracji przy Boulevard de Clichy na Montmartre: świadkami samobójstwa jest całkiem spore grono jego znajomych i nieznajomych. Pablo Picasso, wtedy w Madrycie, jest wyraźnie poruszony śmiercią przyjaciela. Po powrocie do Paryża - w nieustającym odruchu dobrego serca - bardzo po męsku stara się przez jakiś czas koić wyrzuty sumienia Germaine. Ale jej pocałunki – choć znakomite – zaczęły mu się z czasem mylić z pocałunkami Odette, więc po śmierci Toulouse-Lautreca 9 września 1901 - postanawia wszystko zmienić: zawiera bliższą znajomość z młodziutką Blanche, bardzo śliczną midinetką. Wiosną 1902 Pablo płaci doktorowi Joseph’owi Fontdona swym obrazem ‘Mère et fils sur le rivage’ za opiekę medyczną: niewykluczone, że było to honorarium za wyleczenie z pewnej wstydliwej choroby przenoszonej drogą bardzo przyjemną.

Wkrótce potem nastaje czas Fernande Olivier i Pablo Picasso okazuje się nagle mężczyzną bardzo zazdrosnym. Maluje też wtedy całą serię Przytuleń: obrazów pokazujących kobietę i mężczyznę w chwilach czułości. Całowania. Brutalności. Pożądania i Namiętności. (…)

Później przyszedł dla Pabla Picasso czas małżeństwa z Olgą Chochłową, ale i on przecież minął, jak w życiu mija podobno wszystko…

Cdn.
JG, Fundacja Promethidion.eu