Premiera 4 czerwca na Dużej Scenie.

Anty-Popiół i diament, nazwano ten dramat blisko 30 lat temu.
Opublikowana przez Mrożka w 1980 roku sztuka, opisuje w realistyczny, wręcz okrutny sposób przełomowy moment w dziejach Polski - ostatnie chwile II wojny światowej i pierwsze dni w nowej, komunistycznej rzeczywistości.
Jej bohaterowie idą – dosłownie, za posuwającym się frontem i w przenośni, za "parowozem" historii; zderzają się z nową, tuż powojenną rzeczywistością.

O Pieszo pisano: "To dramat o wyraźnym zacięciu realistycznym, w którym po pierwsze dał Mrożek fascynująco czystą syntezę "korzeni" naszej współczesności, po drugie zaś dla swoich fascynacji perypetiami idei dwudziestowiecznych, znalazł formułę dramatyczną niezwykle nośną myślowo."

Dziś, w dwadzieścia lat po pierwszych wolnych wyborach, przypomnienie tej ważnej w dziejach polskiej dramaturgii pozycji jako metafory zmagania się z losem i wielką historyczną manipulacją, pozwala spojrzeć na nią na nowo, dokonać jej reinterpretacji. Próba ta wydaje się być ważna właśnie tu, w Gdańsku; szczególnie, że zadania tego podejmuje się jedna z najwybitniejszych polskich reżyserek, Anna Augustynowicz.

W spektaklu występują:
Dorota Androsz (Dziewczyna), Mirosław Baka (Superiusz), Monika Chomicka-Szymaniak (Baba), Piotr Chys (Grajek), Piotr Domalewski (Syn), Grzegorz Falkowski (Nauczyciel), Grzegorz Gzyl (Ojciec), Dorota Kolak (Pani), Krystian Wieczorek (Drab)oraz Hubert Zduniak (Porucznik Zieliński).

Pozostali realizatorzy: Wanda Kowalewska (kostiumy), Jacek Wierzchowski (Muzyka), Krzysztof Sendke (reżyseria świateł).

Anna Augustynowicz o Pieszo:
- Mrożek pyta o przestrzeń, którą dziedziczymy "wchodząc w ojcowskie buty". O mentalność rozpiętą między Wschodem a Zachodem. O społeczeństwo skazane na przeszłość i wygnane w przyszłość. O bohatera dramatu pozbawionego czasu teraźniejszego. Pieszo pyta o porządek świata.

Anna Augustynowicz
Reżyser teatralny i telewizyjny. Studiowała teatrologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, także tam ukończyła Wydział Reżyserii Dramatu PWST.
Należy do pokolenia twórców, którzy kształcili się pod okiem Krystiana Lupy.
Od 1992 roku jest dyrektorem artystycznym Teatru Współczesnego w Szczecinie. Przy Teatrze Współczesnym otworzyła małą scenę zwaną "Malarnią", doskonałą dla inscenizacji współczesnych dramatów kameralnych. Bo to właśnie Augustynowicz najwcześniej konsekwentnie wprowadzała na sceny młodą dramaturgię europejską poruszającą ważne problemy społeczne.
W szczecińskim teatrze odbyły się prapremiery polskie dramatów Stiga Larssona (Naczelny, Siostry i bracia), Clare McIntyre'a (Bez czułości), Wernera Schwaba (Moja wątroba jest bez sensu), Grzegorza Nawrockiego Młoda śmierć.
W ostatniej dekadzie powstało wiele znakomitych i nagradzanych współczesnych przedstawień: Pasożyty Mariuszaaa von Mayenburga , Polaroidy Marka Ravenhilla , a także Napis Geralda Sibleyrasa - ostry i gorzki, posługujący się absurdem spektakl o współczesności i współczesnym języku.

Na warszawskiej scenie Teatru Powszechnego zrealizowała polską prapremierę Powrotu na pustynię Bemarda-Marie Koltesa.
Augustynowicz nie odchodzi od tekstów klasycznych. Reżyserowała Baladynę Słowackiego, Moralność pani Dulskiej Gabrieli Zapolskiej czy Sen nocy letniej Williama Shakespeare'a.
Tu najwyraźniej zaobserwować można jej główny postulat - by ze sceny zrozumiale mówić o współczesności i do współczesnego widza.

Właśnie interpretacje klasyki zyskały ostatnio najżywsze zainteresowanie i reakcje krytyki. Znakomita okazała się Miarka za miarkę Shakespeare'a w jej interpretacji. Zrealizowane w duchu groteski Wesele Wyspiańskiego z 2007 roku, zachwyciło, wzbudziło wiele dyskusji, podzieliło krytykę i... zebrało deszcz nagród.
Paszport Polityki przyznano Augustynowicz: " za przedstawienia odważne, mądre, dotykające bolesnych miejsc naszej epoki oraz za kształt artystyczny szczecińskiego Teatru Współczesnego"

Marek Braun
Scenograf, absolwent wydziałów Architektury Wnętrz i Scenografii ASP w Krakowie, w której obecnie jest pedagogiem. Wykonał scenografię do kilkudziesięciu dramatów, oper i programów telewizyjnych. Współpracował z teatrami w Krakowie, Toruniu, Tarnowie, Kaliszu, Poznaniu, Gdańsku i Szczecinie oraz z takimi reżyserami jak: Krzysztof Babicki, Józef Opalski Zbigniew Zapasiewicz, Krzysztof Jasiński, Bogdan Tosza, Piotr Kruszczyński.
Na Wybrzeżu znany jest z realizacji scenograficznych do Biesów wg F.Dostojewskiego i Poskromienia złośnicy Shakespeare'a w reżyserii Anny Polony, Się kochamy Schisgala w reżyserii Barbary Sass.
Z Krzysztofem Babickim współpracował przy Arkadii Stopparda, Kto mówi o czekaniu Pawła Huelle i Kopenhadze Michaela Frayna.
Z Anną Augustynowicz przygotował wiele spektakli, w tym słynne Pasożyty Mayenburga, Wyzwolenie i Wesele Wyspiańskiego, Miarka za miarkę Szekspira, Baal Brechta.
Laureat wielu nagród i wyróżnień, m.in. Nagrody Ministra Kultury i Sztuki za scenografię do spektaklu Magnifikat Włodzimierza Szturca w I Ogólnopolskim Konkursie Na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej w Warszawie w 1995 roku.

Teatr Wybrzeże
ul. Św. Ducha 2
80-834 Gdańsk
www.teatrwybrzeze.pl