Słynne i prowokacyjne zdanie Andy Warhola - “najlepszą sztuką jest dobry interes” - zostało przyjęte przez organizatorów hamburskiej wystawy jako punkt wyjścia do zupełnie nowej interpretacji Pop Art’u i twórczego dorobku jej głównych przedstawicieli. Pop Life prezentuje nam najprzeróżniejsze sposoby, jakich chwytali się od początków lat 80-tych artyści pop, aby zaistnieć w mediach i - wykorzystując ich współczesną wszechpotęgę – wykreować dla świata swój marketingowy wizerunek.

Wśród prezentowanych dzieł są prace samego Andy Warhola, a także takich sław, jak Keith Haring, Jeff Koons, Damien Hirst, Richard Prince, Martin Kippenberger, Tracey Emin, Takashi Murakami i Maurizio Cattelan. Ogółem zgromadzonych w Galerie der Gegenwart zostało 320 eksponatów, w tym obrazy, rysunki i zdjęcia, czasopisma i filmy, a także instalacje przestrzenne i towary sklepowe. Jest też odtworzony najsłynniejszy amerykański sklep artystyczny, Pop Shop Keitha Haringa. Dzięki uprzejmości Przyjaciół Sztuki z Hamburga mamy możliwość zaproszenia Państwa na parę fragmentów tej wystawy. Dziękujemy.

W latach osiemdziesiątych XX wieku Andy Warhol stworzył cykl autoportretów w peruce. Także z uszminkowanymi ustami: wygląda na nich bardzo wdzięcznie i cokolwiek perwersyjnie. Widocznie dobrze mu z tym było i miał w tym swój cel. Miał też wtedy bardzo już zmęczone oczy i trochę jakby zagubiony wzrok. Co Państwo o tym myślicie?

Keith Haring żył bardzo krótko: czy chociaż szczęśliwie? Czy w ogóle można żyć szczęśliwie dłużej, niż przez parę chwil? Haring zmarł w wieku 31 lat na nowotwór towarzyszący AIDS: zmarł na pewno szybciej, niż chciał. Diagnozę usłyszał w 1988 roku i nie była ona dla niego niespodzianką. Do tego czasu choroba ta pochłonęła już wiele ludzkich istnień na wielu kontynentach i w nowojorskim artystycznym świecie jej złowieszczym znamieniem naznaczonych było wiele znanych postaci. Reakcja Haringa nie należała wówczas do częstych: w wywiadzie, którego niedługo potem, w sierpniu 1988, udzielił Davidowi Sheffowi dla magazynu The Rolling Stone, opowiedział o swojej chorobie. Powiedział wtedy między innymi coś takiego: ‘(…) nieważne jak długo pracujesz, to wszystko i tak kiedyś ma swój koniec. I zawsze wtedy pozostaną sprawy, których nie zdążyłeś zrobić. Nie ma znaczenia, czy żyłbyś do 75 lat: zawsze będziesz miał nowe pomysły i marzyłoby ci się móc je zrealizować. I tak mógłbyś pracować przez kilka żywotów… To, że nie tragizuję w obliczu bliskiego końca, bierze się między innymi z przeświadczenia, że na swój sposób śmierć nie jest ostatecznym ograniczeniem w życiu. Ona zdarza się, przychodzi, kiedy chce i do kogo chce. Jeżeli żyjesz z takim przeświadczeniem, to śmierć nie jest już dla ciebie tak okrutna. Wszystko, co teraz robię, jest dokładnie tym, co chcę robić.’

Na wystawie Pop Life zrekonstruowany jest jego Pop Shop, Haring otworzył go w 1986 roku przy Lafayette Street w Nowym Jorku i wystawiał na sprzedaż rzeczy, które sam projektował i które nosiły jego podpis – t-shirty, kubki, zabawki i wiele innych jeszcze pomysłowych gadżetów. Jego oferta handlowa nie była skierowana do nazbyt wysublimowanego i bogatego klienta: i taki też był zamysł Haringa.

W Hamburgu zobaczymy rzadko wystawiany w całości cykl Made In Heaven Jeffa Koonsa, po raz pierwszy zaprezentowany publicznie w 1991 roku podczas Weneckiego Biennale. To skandalizująca seria scen erotycznych – obrazów, plakatów filmowych, rzeźb i fotografii – przedstawiających samego Koonsa w wymyślnych momentach miłosnego uniesienia z włoską gwiazdą porno węgierskiego pochodzenia, Iloną Staller, znaną bardziej jako La Cicciolina. Niezwykle ciekawa jest historia znajomości tych dwojga i ich współpracy na planie, a potem nagle wybuchłego uczucia (?!); historia ich krótkiego związku małżeńskiego, rozwodu, narodzin ich syna i długotrwałej walki prawników obu stron o prawa do wychowywania dziecka. Ale tak namiętna damsko-męska znajomość to chyba jednak temat na całkiem odrębną impresję. Zainteresowanych samym dziełem zapraszamy na stronę Jeffa Koonsa, a my proponujemy jeszcze jeden plakat Jeffa Koonsa do nieistniejącego filmu.

Jest w Kunsthalle także Takashi Murakami: prezentuje coś o niezwykłych własnościach. Maurizio Cattelan nadal prowokuje: a ma już przecież 50 lat. Martin Kippenberger telefonuje do kogoś z wanny i liczy dni do czegoś. Są w Hamburgu jeszcze inni, zapraszam.

Jan Guja, Fundacja Promethidion.eu