Poznań

Poznań to miasto bardzo bogate historycznie, posiada dużo zabytków i miejsc, które należałoby zobaczyć. Zwiedzanie najlepiej rozpocząć od leżącego na prawym brzegu Warty Ostrowa Tumskiego. To tu „zaczęła się Polska”. Tu odbył się chrzest Polski, to także miejsce, gdzie spoczywają Mieszko I i Bolesław Chrobry.

Katedra – główny zabytek Ostrowa Tumskiego, powstała w X w. w stylu gotyckim. Wielokrotnie niszczona i przebudowywana. Najstarsze fragmenty budowli można obejrzeć w podziemiach. Widoczne są tam fragmenty murów, misy chrzcielnej i grobowców pierwszych władców Polski. Katedrę otacza dwanaście kaplic z cennymi dziełami sztuki. W Złotej Kaplicy sarkofag Mieszka I i Bolesława Chrobrego oraz ich pomnik w spiżu. Wystrój utrzymany jest w stylu bizantyjskim.
Wielkością i bogactwem wyróżnia się Kaplica Najświętszego Sakramentu, w której znajduje się wielkie dzieło rzeźby renesansowej autorstwa H. Canavesiego, wielokondygnacyjny i wielopostaciowy nagrobek rodziny Górków.
Bardzo cennym elementem wyposażenia katedry jest pięć brązowych płyt z XV w., które zrabowane podczas II wojny światowej, odnalazły się w latach 90 w petersburskim Ermitażu.
Wśród zabudowy Ostrowa Tumskiego na uwagę zasługują także:

Kościół NMP z 1431-44 r. dobrze zachowany w pierwotnej postaci, z nową polichromią i i witrażami, które zdobią pozbawione zabytkowego wystroju wnętrze.

Gotycka psałteria (1508 r.), obelisk J. Kochanowskiego, zrekonstruowany w 1984 r.

Akademia Lubrańskiego – założona w 1518 r. przez biskupa J. Lubrańskiego uczelnia była ośrodkiem studiów humanistycznych. W otoczeniu katedry znajduje się wiele zabytkowych budowli, np. pałac biskupi z XVIII i XIX w., dworki kanoniczne od XV w., dworek z gontowym dachem mansardowym z XVIII w. (unikat w Poznaniu).

Stary Rynek jest centralnym punktem zabytkowej dzielnicy staromiejskiej, leżącej na lewym brzegu Warty.

Ratusz – wypełnia środek Starego Rynku. Wzniesiony na początku XIV w., rozbudowany w 1550-55 w stylu renesansu przez J. B. Quadro. Renesansowa loggia i attyka oraz klasycystyczna wieża zwieńczona białym orłem. Atrakcję wnętrz stanowi Wielka Sień z bogatą dekoracją wspartego na dwóch filarach sklepienia.
Otaczająca Stary Rynek zabudowa nawiązuje do okresu renesansu i baroku. Do najciekawszych należą kamienice (zrekonstruowane po II wojnie światowej):

Pod Białym Orłem (nr 42) – renesansowy strop kasetonowy z XVI w.,

Kamienica dawnego burmistrza Poznania (nr 48) – drewniane krużganki obiegające podwórze,

kamienice (50 i 51) wyróżniają się gotyckimi fasadami.,

Pręgierz z 1535 r. i barokowa fontanna Prozerpiny z 1768 r. znajdują się po południowej stronie ratusza,

Pałac Górków (ul . Wodna) – wypełnia cały południowo wschodni narożnik Starego Rynku. Zbudowany w połowie XVI w. dla najpotężniejszego rodu Wielkopolski, zrekonstruowany po II wojnie światowej. Na szczególne zainteresowanie zasługują piękny renesansowy portal oraz wewnętrzny dziedziniec.

Kościół Św. Stanisława i Św. Marii Magdaleny (ul. Gołębia) jedna z najwspanialszych barokowych budowli w Polsce. Wzniesiona w latach 1651-1732 przez Jezuitów świątynia posiada bogato wyposażone wnętrze, m.in. wspaniałe sztukaterie polichromia K. Daukwarta, obrazy S. Czechowicza i wspaniałe organy farne dzieła mistrza F. Ladegasta.

Kościół Franciszkanów (ul. Franciszkańska) – zbudowany 1663-1730, posiada bogate barokowe wnętrze pełne malowideł, sztukaterii i polichromii A. Swacha. Zabytkowa świątynia to także sanktuarium maryjne z obrazem Matki Boskiej w Cudy Wielmożnej, zwanej Panią Poznania.

Pozostałości królewskiego zamku ( ul. Franciszkańska) – zamek powstał w I połowie XIII w., został zniszczony w czasie II wojny światowej. Po wojnie zrekonstruowano tylko tzw. Dwór Raczyńskiego. Zamek był siedzibą książąt wielkopolskich, a potem rezydencją monarchów przebywających w Poznaniu. To właśnie tutaj w 1493 r. Jan Olbracht odebrał hołd od Wielkiego Mistrza Zakonu Krzyżackiego Jana von Tiefeua.

Biblioteka Raczyńskich (Pl. Wolności) – najstarsza biblioteka publiczna w Polsce. Piękny klasycystyczny budynek, powstały w 1829 r. nawiązuje swoim wyglądem do wschodniej fasady Luwru.

Kościół św. Wojciecha (Wzgórze św. Wojciecha) – pierwsze wzmianki o nim pojawiają się w dokumentach z 1244 r., odrestaurowany po zniszczeniach z II wojny światowej w postaci z XV/XVI w. zwany „Skałką Poznańską”. Wnętrza zawierają polichromię z 1212 r., portrety trumienne i wiele cennych starych obrazów. W środkowej części wielkiego ołtarza znajduje się późnogotycki obraz Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny z początku XVI w. Spoczywają tu prochy wielu wybitnych Polaków, a także urna z sercem generała J. N. Dąbrowskiego.

Kościół Karmelitów ( po zachodniej stronie Wzgórza św. Wojciecha) – zbudowany w II połowie XIII w., ma ładną barokową fasadę i pięknie odnowione wnętrze.

Kościół podominikański (ul. Dominikańska) – z XIII w., przebudowany w 1698 na barokowy. We wnętrzu znajdują się późnorenesansowe stalle z 1620 i późnogotycka kaplica z 1500 r.

Kościół Bernardynów (ul. Bernardyńska) – powstał w 1473 r. Posiada cechy architektury gotyckiej, renesansowej i barokowej.

Kościół Bożego Ciała (ul. Krakowska) – monumentalna budowla ufundowana przez Władysława Jagiełłę. We wnętrzu znajduje się wielki barokowy ołtarz i późnobarokowa kaplica (1726) projektu P. Ferrari.