Na wnikliwe spojrzenie mężczyzny zajętego zgłębianiem świata. Może to sam Erazm z Rotterdamu? Ale może to ktoś inny i dzisiaj nawet nie wiemy, kto?

Na rozproszone spojrzenie 53-letniego Andy Warhol’a na tle portretu Johanna Wolfganga Goethe we Frankfurcie. To zaledwie na parę lat przed śmiercią Artysty.

Na spojrzenie nieznanego gościa, który dostrzega zbliżającą się śmierć. Nie do końca można chyba zrozumieć, czego się tak bardzo obawia. A czy Wy chociaż wiecie ?

Na spojrzenie kobiety podtrzymującą mężczyznę postrzelonego śmiertelnie w brzuch. Prawdopodobnie widziała tę scenę w jakimś filmie i uśmiecha się ze zrozumieniem. Dobre.

Na spojrzenie kobiety, które pyta tylko skromnie: ‘czyż w życiu nie dobija się przegranych koni?’ Ale to było dawno temu i może to jednak nieprawda ?

Na spojrzenie starzejącego się Rembrandta. Wielkiego, Jednego z Największych. Ale wszystkich nas czeka przecież kiedyś wieczór życia: chociaż czasem on przychodzi całkiem niespodziewanie zaraz po słonecznej kulminacji i nie ma wtedy już zbyt wiele czasu na odwrócenie czegokolwiek..

Na oczy Dismasa . Złoczyńcy, mężczyzny na krzyżu. Podobno jego wzrok wyrażał wtedy WSZYSTKO: pragnienie, ból, cierpienie, żal, rozpacz, rezygnację, upór, nadzieję, zwątpienie, strach, zazdrość, nienawiść, niedowierzanie, ból, rozpacz, pragnienie, nadzieję, konanie, miłość, nienawiść, znowu jeszcze większy ból, wciąż narastający, okrutny, bezlitosny; niezrozumienie, niepogodzenie się, wciąż to samo pytanie, i znowu samotność, zbliżający się koniec, po trzykroć i stokroć nienawiść, błysk na czarnym niebie, odgłos grzmotu na dalekich skałach, zapach kwiatów na łące, ogród i kwitnące w maju drzewa, głos ptaków o czwartej nad ranem, twarze oprawców, wielkie niespełnione pragnienie, drganie powiek i mięśni nóg, drganie serca, gorycz i suchość, coraz większa cisza i słońce w ciemności na rozkwitającym niebie, szum morza spływającego po skałach, odgłos kroków za drzwiami, czyjeś oczy wpatrzone w szczyt góry (…); i głos, ten sam głos, który kiedyś (…); w środku ciała nie ma już serca, lodowatość wypełzająca ze wszystkich ran, coraz większa cisza, ostatnie uderzenia, coraz wolniejsze, jakieś niezdarne, jakby inne, dalekie, obce..