Wczoraj miałem dziwny sen: przyszedł nad ranem, był bardzo piękny i jeszcze bardziej był żywy. Czułem go całym sobą, wszystko słyszałem bardzo wyraźnie i obudziłem się w samym środku jego intensywnym zapachu. Tym snem pachniałem jeszcze długo, aż do brzasku. Uleciał dopiero, gdy było już całkiem jasno.

Była w nim naprawdę piękna kobieta: leżała nago na skale i cala była wyczekiwaniem, a w tle słyszałem huk wody spływającej z wysokiej grani. Wstałem wtedy z kolan, odrzuciłem wszystko, co krępowało mi ruchy i podszedłem bezgłośnie. Kiedy odwróciła do mnie twarz - zobaczyłem, jak czyste, piękne i uczciwe są jej oczy. Nie mogłem oderwać od niej ani wzroku, ani nadziei, kiedy opowiadała mi cicho o sobie:

„(…) Kilka dni później w górach podmiejskich pojawił się dziwny potwór, który zaczął porywać ludzi i rzucać ich w przepaście. Nazywał się Sfinks. Miał twarz i piersi kobiety, a resztę ciała lwa, ze skrzydłami jak u ptaka. Powiedział, że dopiero wtedy ustąpi z ziemi tebańskiej, jeżeli znajdzie się ktoś, kto rozwiąże jego zagadkę. Tej zagadki nauczył się od muz, a sens jej był taki: ’Co to za zwierzę, obdarzone głosem, które z rana chodzi na czworakach, w południe na dwóch nogach, a wieczorem na trzech ?’ Na próżno odbywano wiece, zgromadzenia i narady: nikt nie umiał dać rzetelnej odpowiedzi. Wielka żałoba spadła na miasto, albowiem Sfinks co dzień porywał ludzi. (…)” (Jan Parandowski, Mitologia)

Potem opowiedziała mi o tym, jak wreszcie pojawił się w jej życiu piękny i mądry Edyp, któremu w nocy też coś pięknego się przyśniło: rano przyszedł na spotkanie z piękną okrutnicą. Sfinks była jak zawsze urocza i lodowata, nikt dotąd nie oparł się jej zagadce: opowiadając ją patrzyła młodzieńcowi prosto w oczy i w spokoju czekała na jego odpowiedź – była pewna, że już za chwilę będzie mogła powalić go na ziemię i wprawnie udusić, a potem jego ciało zepchnąć w przepaść, jak już tyle innych przed nim.

Aczkolwiek są też podobno inne wersje ich spotkania. W jednej z tych innych wersji spotkania dzielnego Edypa z uroczą Panną Sphinx - nieopodal pięknego miasta Teby – artysta podchodzi zgoła inaczej zarówno co do samych intencji tych dwojga, jak i przebiegu ich spotkania. Natknąwszy się na siebie w życiu niespodziewanie, na kamienistej drodze, zaczynają najpierw przyglądać się sobie coraz uważniej i dokładniej, zaczynają dostrzegać w sobie to, czego z oddalenia nie widać. Ale to okazuje się być po jakiejś chwili jeszcze za mało: oboje pragną czegoś więcej. Dochodzi pomiędzy nimi do rozmowy, niespodziewanie szczerej i uczciwej – ona wyjawia mu tajemnicę swej zagadki, a on opowiada jej o swym przeznaczeniu. A potem są już tylko dla siebie, na krótki czas swego zbliżenia - niepomni na przestrogi mądrych bogów.

Ale są też przecież i inne jeszcze wersje spotkania Tych Dwojga. Podobno ta Dziwna Istota pozostawiła po sobie prawdziwe zgliszcza, morze pogrążonych dusz. Ale czy to zaiste prawdziwe głosy i wierne? Pozostawiam to już tylko Państwu….

Obudziłem się i sen uleciał: oddalał się cicho i nieubłaganie, wszystko zacierało się w pamięci i nie słyszałem już jej głosu. Ale nie zniknął całkiem: pozostał przecież zapach jej włosów, kiedy całowała pełna pragnienia. Nigdy nie zniknie.

JG, Fundacja Promethidion.eu