Teatr Polski we Wrocławiu
dyrektor naczelny i artystyczny – Krzysztof Mieszkowski

William Shakespeare
Sen nocy letniej
(A Midsummer Night’s Dream)

przekład – Stanisław Barańczak
reżyseria – Monika Pęcikiewicz
dramaturgia – Bartosz Frąckowiak
scenografia – Mirek Kaczmarek FEAT. FELLINI
kostiumy – Mirek Kaczmarek i Małgorzata Matera
reżyseria światła i wideo – Wojciech Puś
muzyka – Krzysztof Kaliski
choreografia scen walki – Grzegorz Mikołajczyk

obsada:
Tezeusz – Michał Chorosiński
Hipolita – Marta Zięba
Lizander – Marcin Czarnik/Błażej Michalski
Demetriusz – Mirosław Haniszewski
Hermia – Anna Ilczuk
Helena – Dagmara Mrowiec
Oberon – Adam Cywka
Tytania – Ewa Skibińska
Puk – Marcin Pempuś
Mikołaj Podszewka – Adam Sczyszczaj
Franciszek Piszczała – Michał Opaliński
Piotr Kloc – Rafał Kronenberger
asystent reżysera – Mirosław Haniszewski
konsultacja choreograficzna – Tomasz Wygoda
koordynator projektu – Hanna Frankowska
inspicjent – Ewa Wilk
sufler – Magdalena Kabata
rekwizytor – Marek Iwanaszko
realizacja światła – Dariusz Bartołd, Wojciech Bratos
realizacja wizji – Kazimierz Blacharski, Marek Matysiak
realizacja dźwięku – Tomasz Zaborski, Rafał Dudek, Marek Zaborski
montaż nagrań – Tomasz Zaborski
realizacja nagrań – Rafał Dudek
dodatkowe efekty dźwiękowe są zamierzone

premiera na Scenie im. Jerzego Grzegorzewskiego 19 marca 2010

licencjodawca – Stowarzyszenie Autorów ZAiKS, Warszawa

Przedstawienie przeznaczone dla widzów dorosłych!

Podobnie jak większości premier Teatru Polskiego we Wrocławiu z lat 2006–10, przedstawieniu Sen nocy letniej towarzyszy specjalna strona internetowa autorstwa Natalii Kabanow i Piotra Saramy: www.sennocyletniej.teatrpolski.wroc.pl

W postseksualnym i postuczuciowym świecie partner w relacji wykorzystywany jest tylko do intensyfikacji przyjemności zmysłowej. Staje się narzędziem, obiektem manipulacji, traci podmiotowość. Poszukiwania adekwatnej formy artystycznej przedstawienia są dokonywane przez twórców z wykorzystaniem urządzeń multimedialnych i z nieoczywistym użyciem światła. Zamiast lasu ateńskiego bohaterowie znajdują się w rzeczywistości planu filmowego, który dokłada kolejne piętra zapisanych przez Shakespeare’a relacji, tutaj jeszcze relacjonowanych przez ciągle pracującą kamerę: postać – postać, aktor – aktor, aktor – postać, człowiek – postać, człowiek – aktor, człowiek – człowiek. I widz. W postindustrialnym świecie prawdziwy las oznacza jego imitację zbudowaną w studiu filmowym. Naturę zastąpiła technika. Twórcy przedstawienia przybliżają nowe formy życia wspólnotowego, włączając w to zarówno świat ludzki, jak i naturę. Idea spektaklu rodzi się z myśli Shakespeare’a, że wszelkie relacje – miłosne, seksualne, wspólnotowe – mają charakter przypadkowy. W końcu to niezbyt przemyślane operacje na zmysłach i wyobraźni, dokonywane przez Oberona i Puka, prowokują dynamiczne metamorfozy w ateńskim lesie. W zapisanej przez Shakespeare’a wizji wyraża się sprzeciw wobec sentymentalizmu platońskiej wersji świata idei i miłości. Shakespeare pokazuje fałsz tej koncepcji. Tworzy rzeczywistość snu, w której wszystko staje się możliwe, potencjalne, otwarte.