Oglądając obrazy niemieckich impresjonistów w Kunsthalle Bielefeld, natrafiłem na taki, który jakże przepięknie przywołał moje wspomnienia z dzieciństwa. To płótno Maxa Liebermanna z 1893 roku, Biergarten in Brannenburg, obecnie w zbiorach paryskiego Musée d'Orsay.

Kiedy byłem bardzo jeszcze niewielki, mój Ojciec – powszechnie szanowany w Przezacnym Miasteczku Pan Doktor – zapraszał mnie zawsze w niedzielę na przedpołudniowy spacer. W zimie podążaliśmy aż do Bieguna Południowego, szlakiem dzielnego Amundsena i nieulękłego Scotta; ale latem szliśmy zwykle na sam koniec Plant. Tam, w zielonej gęstwinie i wśród starych wielkich lip – tę największą, z ogromną dziuplą w grubym pniu posadził podobno samKarol Miarka – była sobie urocza i rozpadająca się ze starości drewniana knajpka. Miała ona przy sobie ogródek z drewnianymi stołami i ławami. Było tam trochę ciemno i chłodno, bo słońce czasami nie potrafiło przebić się przez gęste listowie: ale było wtedy cudownie i wszystko pachniało ziołowym powiewem.

Przychodziliśmy tam i Ojciec trzymał mnie za rękę – ja miałem wtedy może z 5 lat, a On był ode mnie starszy o całe pięćdziesiąt. Wchodziliśmy do mrocznego wnętrza i przy lśniącym kontuarze Ojciec kupował dla mnie ‘Złotą Jesień’ – napój z doskonałych zawsze polskich jabłek. Dla siebie kupował małe ciemne piwo, tysko-książęce zresztą. Wychodziliśmy potem na zewnątrz i siadaliśmy na drewnianych ławach, przy drewnianym stole. I pijąc wtedy te nasze niedzielne rytualne napitki – rozmawialiśmy o życiu bardzo poważnie. ON i ja. Ojciec i Syn. To było tak dawno temu..

W Kunsthalle Bielefeld zaprezentowanych zostało prawie 180 dzieł największych niemieckich impresjonistów, m.in. słynnych berlińczyków - Maxa Liebermanna Maxa Slevogta i Lovisa Corintha – ale także hamburczyka Thomasa Herbsta, Christiana Landenbergera ze Stuttgartu, Bawarczyka Fritza von Uhde, czy też drezdeńczyków - Gottharda Kuehla i Roberta Sterla. Zgromadzone w Kunsthalle obrazy zostały na czas wystawy wypożyczone między innymi z Musée d’Orsay w Paryżu, Kunstmuseum St. Gallen, monachijskiej Neue Pinakothek, Staatsgalerie Stuttgart, Hamburger Kunsthalle, Saarland Museum w Saarbrücken oraz Galerie Neue Meister w Dreźnie.

Impresjonizm zadomowił się w duszach i umysłach niemieckich artystów dobre 10 lat po pierwszym słynnym wschodzie słońca Claude Moneta: L’impression, soleil Levant (1863). Niewątpliwie jednak w Niemczech styl ten wiele różniło od francuskiego zaczynu - najczęściej nieco inna jest kolorystyka i tonacja prezentowanego świata, nieco inne są jego akcenty. Niekiedy wydaje się nawet, że to już ekspresjonizm…

Zapraszam do naszej galerii: bardzo dziękujemy nieocenionej Christiane Heuwinkel za życzliwą współpracę przy prezentacji tej świetnej wystawy Kunsthalle Bielefeld.

Oto Letni wieczór na Alster Maxa Liebermanna,1911 rok, Sammlung Hypo Vereinsbank Munchen.

Scena na tarasie Neu-Cladow Maxa Slevogta, 1912, Stiftung Saarländischer Kulturbesitz

Znakomita Dama nad morzem Maxa Slevogta, 1907, Kurpfälzisches Museum Heidelberg. Czy nie przypomina ona Państwu pewnego wielkiego obrazu Lovisa Corintha - Pciusi-Człapaczka?

Krajobraz Paula Bauma z 1896 roku, obecnie w zbiorach Berlinische Galerie – Landesmuseum für Moderne Kunst, Fotografie und Architektur.

I już na koniec: Deszczowa ulica pod lipami Lessera Ury, 1920, kolekcja prywatna. Znowu te wysokie lipy wzdłuż pięknej alei, mokry bruk ulicy i lśniące parasolki nad głowami kolorowo ubranych pań. Po raz pierwszy zawędrowałem tam ponad pięćdziesiąt lat potem: wtedy to była jeszcze DDR.

Jan Guja, Fundacja Promethidion.eu