Vincent Van Gogh, jeden z największych artystów wszechczasów. Niedoceniany za życia, nierozumiany, niedający się wtedy zrozumieć. Dzisiaj podziwiany, często wielbiony. Napisano o nim bardzo dużo, prześledzono jego życie i niemal prześwietlono jego myśli; wiemy bardzo dużo o jego schorzeniach, o jego fobiach i lękach. Wiemy, co wieszał w młodości na ścianach swojego pokoju i dziwimy się niespodziewanej pokorze ducha 23-letniego mężczyzny. Domyślamy się, dlaczego w tak młodym człowieku nie było ani krzty radości życia. Jesteśmy świadkami nawracania przez niego alkoholików i widzimy, jak w Borinage opiekuje się chorymi na tyfus. I potem już jesteśmy w roku 1880: Willem spotyka pierwszego w życiu prawdziwego artystę, Anthona van Rapparda. I zaczyna naprawdę już rysować. Rok potem, latem 1881, słyszymy też jego pierwsze męskie miłosne wyznanie: to uczucie do kobiety, dla której przeszłość i przyszłość stanowią jednak nierozłączną całość. I której słowa odmowy zapamiętuje do końca życia.

Potem wiemy niemal wszystko o chwili, kiedy Van Gogh po raz pierwszy odkrywa potęgę koloru. I Sien: kolejną kobietę w jego życiu. Wiemy dużo o jego wierze i nadziei, wytrwałości i załamanianiach. O jego późniejszych słowach, iż lepiej mężczyźnie żyć ze złośliwą dziwką, niż żyć samemu. O leczeniu po tej znajomości i o lekturze Zoli.

O zerwaniu z wiarą; o trzeciej przygodzie Vincenta z kobietą: wiemy, że ta kobieta była wtedy bardzo szczęśliwa, że jednak pokochała i że potem próbowała się otruć; o śmierci ojca. I o pobycie w Antwerpii zimą 1885 – o studiowaniu Rubensa i czytaniu Turgieniewa.

Wreszcie, prawie wszystko wiemy o pobycie Vincenta Van Gogha w Paryżu od marca 1886 do lutego 1888. O poznaniu Paula Signac, Emila Bernard, Henri de Toulouse-Lautrec’a i samego Paula Gauguin, barbarzyńcy o 5 lat od Willema starszego – ta ostatnia, szorstka przyjaźń przetrwa przecież w obrazach tych dwóch wielkich malarzy aż do dzisiaj. O niechęci impresjonistów do holenderskiego prostaka z dymiącą fajką. O pewnej, bardzo przez chwilę namiętnej Segatori, kobiecie o ciemnych włosach. To właśnie wtedy Vincent Van Gogh pozwolił sobie na osobliwą refleksję: „Ja nie czuję potrzeby małżeństwa i dzieci: i w pewnych chwilach ogarnia mnie melancholia, kiedy myślę o tym, jaki jestem mając 35 lat – powinno być całkiem inaczej. I mam to czasem za złe temu wstrętnemu malarstwu (..) M  i  ł  o  ś  ć    s  z  t  u  k  i   z  a  b  i  j  a   m  i  ł  o  ś  ć   p  r  a  w  d  z  i  w  ą. ”

Podobno nawet rozpracowaliśmy dokładnie, dlaczego ‘Słoneczniki’ Vincenta Van Gogha są tak bardzo żółte. Dlaczego w prowansalskim miasteczku Arles (21 lutego 1888 – 6 maja 1889) wydarzyło się tyle w życiu Van Gogha i dlaczego niejaka Gaby otrzymała w prezencie tak bardzo męskie trofeum. I jeszcze potem, co działo się w Saint-Rémy (maj 1889 – maj 1890) ? I dlaczego Vincent Van Gogh tak się śpieszył w tym swoim tworzeniu?

Ale wiedząc dzisiaj to wszystko tak dokładnie, nie wiemy wciąż najważniejszego: dlaczego 29 lipca 1890 roku ten dziwny mężczyzna zdecydował się już więcej niczego nowego nie stworzyć…

Już za chwilę zaprezentujemy Państwu wspaniałą wystawę twórczości pejzażowej Vincenta Van Gogha „Pomiędzy Ziemią i Niebem”. Trwa ona do września 2009 w Kunstmuseum w uroczej Bazylei: to prawdopodobnie jedno z największych wydarzeń artystycznych w Europie w tym roku. To będzie nasza Część Druga opowieści o Wielkim Artyście, Dziwnym Człowieku.

Pełne opisy prezentowanych dzieł znajdują się www.promethidion.eu

JG, Fundacja Promethidion.eu