kultura
wyszukiwanie zaawansowane
szukaj:
z ostatnich:

Wrocławski Festiwal Gitarowy

dodane 2011-11-15 (11:38)
  A A A
 



Wrocławski Festiwal Gitarowy GITARA 2011 odbędzie się w dniach 18-27 listopada 2011r.

Jest to jeden z najważniejszych międzynarodowych festiwali gitarowych w Polsce i Europie, który każdego roku gości wybitnych artystów i takie gitarowe sławy jak: John McLaughlin, Al di Meola, Jesse Cook, Tomatito, czy Tommy Emmanuel.

Podczas tegorocznej edycji festiwalu w Hali Stulecia wystąpi Paco de Lucia – król flamenco, który wypracował własny styl muzyczny i przez muzyków grających flamenco na całym świecie jest uznawany za guru.

Więcej informacji: www.gitara.wroclaw.pl

Program

TAGI: Wrocławski Festiwal Gitarowy Gitara 2011
oceń
0
0
Podziel się
Carlos Pinana wywodzi się z rodziny, w której od zawsze silnie kultywowano tradycje muzyczne. Ojciec Carlosa był jego pierwszym nauczycielem gry na gitarze i to właśnie on zaszczepił w muzyku miłość do flamenco. Umiejętność wykonawstwa tego nurtu muzycznego doskonalił Pińana przez całe życie, szczególnie intensywnie w okresie studiów w Konserwatorium Muzycznym w Cartagena. Obecnie artysta należy do grona najlepszych wykonawców flamenco. Świadczą o tym liczne nagrody zdobyte na festiwalach poświęconych tej kulturze. Na swoim koncie ma sześć płyt CD, a ponadto jest autorem muzyki do wielu spektakli teatralnych. Pińana jest laureatem prestiżowych nagród i wyróżnień, koncertował w wielu krajach Europy, Azji, Ameryki i Afryki. Preston Reed O jego talencie wciąż rozpisują się branżowe magazyny i zachwycają się nim największe gitarowe autorytety. Al Di Meola oraz Michael Hedges nazwali go jednym z najbardziej fenomenalnych gitarzystów akustycznych wszech czasów, „Total Guitar” jednym z najzdolniejszych gitarzystów na świecie, a „The Irish Independent” określił jeden z jego występów mianem spektakularnego. Preston Reed niewątpliwie należy do grona światowej czołówki gitarzystów grających techniką fingerstyle i wyróżnia się w tym gronie tym, że wykształcił swój własny, indywidualny styl, charakteryzujący się głównie wielością różnorodnych efektów perkusyjnych. Dzięki temu jego muzyka brzmi jak gdyby była wykonywana przez cały zespół złożony z gitarzystów i perkusistów, a jego koncerty wprawiają w zdumienie publiczność, która nie znajduje wytłumaczenia jak jeden człowiek przy pomocy jednej gitary i dziesięciu palców może tworzyć tak niesamowicie kunsztowne i piękne melodie. Paco de Lucia jest jednym z najwybitniejszych żyjących gitarzystów świata. Wzrastał otoczony wirtuozami gitary, a kontakt z muzyką flamenco sprzyjał kreowaniu jego kariery. Początkowo jego nauczycielami byli ojciec i brat, natomiast w latach późniejszych Paco kształcił się m.in. u Nińo Ricardo, Miguela Borrull, Mario Escudero czy Sabicasa. Nagrał dziewięć albumów ze słynnym później śpiewakiem flamenco Camaronem de la Isla, w którego wylansowaniu Paco miał znaczny udział. Na płycie „Fantasia Flamenca” Paco de Lucia po raz pierwszy zdefiniował swój własny styl, odbiegający od przyjętych tradycji i reguł muzyki flamenco. Dla artysty rozpoczął się najlepszy okres w karierze, jego niepowtarzalny styl uwydatniał się coraz bardziej w „El Duende Flamenco”, „Fuente y Caudal” oraz „Almoraima”. Nagrał także singel „Entre dos Aguas”, który przyniósł mu ogromną sławę. Javier Garcia Moreno zaliczany jest obecnie do czołówki hiszpańskiej gitarystyki. Muzyk ten zanany jest głównie w kręgu miłośników gitary klasycznej. W jego repertuarze znajduje się szereg kompozycji takich twórców, jak Jan Sebastian Bach czy, znani gitarzystom, Fernando Sor oraz Joaquin Rodrigo. Artysta od dziecka związany był z gitarą, a to za sprawą swojego ojca – również gitarzysty i profesora Wyższego Konserwatorium Muzycznego w Maladze. To właśnie u ojca Moreno pobierał pierwsze lekcje gry na instrumencie. Edukację muzyczną kontynuował w Królewskim Wyższym Konserwatorium Muzycznym w Madrycie, które ukończył z wyróżnieniem. W 1985 otrzymał stypendium Ministerstwa Kultury, zaś dwa lata później – tytuł profesora Konserwatorium im. Manuela de Falli, stając się jednocześnie najmłodszą osobą z tym tytułem w Hiszpanii. Znakiem rozpoznawczym Moreno jest przede wszystkim doskonały warsztat techniczny, umożliwiający mu wykonywanie najbardziej wymagających kompozycji. Znany jest również ze swoich umiejętności interpretacyjnych. Na łamach specjalistycznego czasopisma Soundboard, traktującego o muzyce gitarowej, znalazła się następująca opinia na temat występu artysty: „Jego wspaniała interpretacja oraz niesamowita, ciepła barwa dźwięku sprawiły, że sala wybuchła wrzawą niekończących się oklasków”. Antonio Forcione jest artystą, który wzbrania się przed sztywną, gatunkową klasyfikacją muzyki, twierdząc że jej zadaniem jest „wywołanie w ludziach całego spektrum emocji”, a tych wiadomo, nie klasyfikuje się na gatunki. Dlatego twórczość tego młodego Włocha skupia się raczej na muzycznych poszukiwaniach niż na wierności jednemu stylowi. Swoją karierę gitarzysty rozpoczął jako młody chłopak. W wieku 13 lat koncertował po Włoszech wraz ze swoim trio, które współtworzył wraz z mandolinistą oraz perkusistą. Antonio Ukończył Akademię Muzyczną w Rzymie, jednak od 1983 roku mieszka i pracuje w Londynie, gdzie przeprowadził się w poszukiwaniu nowych inspiracji. Tam zetknął się z muzyką różnych kultur i to wywarło decydujący wpływ na jego twórczość. Dziś stylistycznie jest ona najbliższa jazzowi, jednak silne są w niej wpływy muzyki hiszpańskiej, brazylijskiej, kubańskiej i afrykańskiej. Forcione wpływów tych poszukuje poprzez współpracę z muzykami z całego świata. Swoją ostatnią płytę „Heartplay” nagrał wraz z amerykańskim kontrabasistą Charlie Hadenem, przy „Tears of Joy” współpracował z Ronu Majumdarem, grającym na bansuri, a przy „Ghetto Paradise” z wybitnym indyjskim perkusistą Trilokiem Gurtu. Ponadto występował z takimi gitarzystami, jak: Leo Kottke, John McLaughlin, Birďż˝li Lagrďż˝ne, Martin Taylor, Barney Kessel; z saksofonistą Andy’m Sheppardem, brazylijskim trębaczem Claudio Roditim czy z pianistą Jasonem Rebello. Antonio Forcione bardzo często wykorzystuje instrumenty etniczne charakterystyczne dla danego regionu świata, w którym występuje, a koncertował, poza Europą, także w Turcji, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Australii i Indonezji. Do tej pory nagrał szesnaście płyt, a każda z nich jest jakby opowieścią o tym gdzie był, co zobaczył, kogo spotkał i czego się nauczył.

zobacz więcej...



Opinie

Masz konto na WP? Zaloguj się Nie masz konta? Załóż konto!

Pozostało znaków: 4000

[Pokaż regulamin]

REGULAMIN

Ten materiał nie ma jeszcze żadnej opinii. Twoja może być pierwsza!

Wywiady

Przed premierą Arabeli


Wywiad z reżyserem Pawłem Aignerem, reżyserem "Arabeli" więcej

Moda i obyczaje

Tragiczny koniec uczty polskiej


Jeszcze zanim nastały czasy saskie, w których sztukę picia doprowadzono do doskonałości, wiele było uczt, które kończyły się tragicznie więcej