Początkowo studiował gitarę klasyczną. Od 1981 specjalizuje się w muzyce dawnej grając na historycznych instrumentach szarpanych — lutni, teorbie, gitarze barokowej i XIX-wiecznej.

Studiował w Early Music Centre w Londynie pod kierunkiem Ch. Wilsona, T. Crawforda i innych. Uczył się również u D. Poulton, A. Bailesa i N. Northa. W 1983 roku zdobył I nagrodę podczas konkursu muzyki dawnej w Manchester; w tym samym roku otrzymał dyplom lutnisty w Royal College of Music w Londynie (ARCM). Występował z czołowymi zespołami muzyki dawnej w Polsce, grał też z węgierskim zespołem Musica Profana, szwajcarskim Le Nations, duńskim Concerto Copenhagen; towarzyszył znanym solistom, jak B. Hofmann, P. Kusiewicz, R. Wistreich, A. Manze, O. Pasiecznik, A. King i inni. W 1993 założył własny zespół — Kleine Cammer-Musique, specjalizujący się w repertuarze muzycznym sasko-polskiego dworu w Dreźnie i w Warszawie w I poł. XVIII wieku.

Występował we wszystkich ważniejszych salach koncertowych w Polsce, w większości krajów europejskich i w Kanadzie. W Warszawskiej Operze Kameralnej był lutnistą i kierownikiem muzycznym produkcji barokowych (Monteverdi, Merula, Pekiel, Blow).

Dla wydawnictwa WOK, Pro Musica Camerata Editions, J. Żak opracował T. Meruli Satiro e Corisca (1624), pierwszą semi-teatralną kompozycję napisaną i wykonaną na polskim dworze. Dla Acte Préalable nagrał trzy CD: «S.L. Weiss Lute Music from the Grüssau/Krzeszów Manuscripts», «A. Scarlatti San Casimiro, Re di Polonia, oratorio» (partytura i kierownictwo, światowa premiera; płyta nominowana do nagrody «Fryderyk 2001») oraz «A. Cesti Aspettate! adesso canto. Secular Chamber Cantatas» (z sopranistą Jackiem Laszczkowskim).

Jako pedagog prowadzi klasę lutni w Akademii Muzycznej w Krakowie. Uczył również podczas letnich kursów muzyki dawnej w Wilanowie i gitarowych w Szczawnie-Zdroju. Wielokrotnie popularyzował muzykę lutniową Weissa; w 2001 zorganizował «I Międzynarodowy Festiwal im. S.L. Weissa we Wrocławiu».