Adam Mikołaj Sieniawski (1666–1726), przyszły wojewoda bełski, hetman wielki koronny i kasztelan krakowski, urodził się we Lwowie. Musiał być bardzo chorowitym i wątłym dzieckiem, a o jego zdrowie bardzo troszczyła się babka ze strony ojca, pisarzowa polna koronna Elżbieta Wiktoria z Potockich Sieniawska. W roku 1671 pisała ona do syna, Mikołaja Hieronima, donosząc o zdrowiu kilkuletniego wnuka: „Adasieńko nisko za nogi obłapia WM, któregośmy wzięli do Panów doktorów, radząc się ich, że ustawicznie blady i chory, którzy widzę radzą, żeby mu dawać chinę w potrawach i w piwie, dla czego ma zjechać doktor”. Podejmowane kuracje i troska najbliższych musiały najwidoczniej odnieść dobry skutek, bo nie znamy późniejszych wiadomości o zdrowotnych niedomaganiach chłopca. Sam wojewoda wołyński Mikołaj Hieronim Sieniawski również zajmował się wychowaniem syna, w listach do ukochanej żony Cecylii niejednokrotnie pisał o swoich dzieciach, zwłaszcza o Adamie, zalecając mu przede wszystkim pilną naukę. Kilkuletniego syna brał ze sobą na sejmik w Wiszni, aby mógł się przypatrywać i uczyć, jak wygląda demokracja szlachecka. Dziesięcioletni Adam Mikołaj Sieniawski opuścił rodzinne Brzeżany, uczył się we Lwowie, a potem podjął studia na Uniwersytecie Krakowskim. Pisał wówczas do ojca listy po łacinie, chcąc zapewne udokumentować w ten sposób swoje postępy w nauce. Z tego okresu pochodzą również pojedyncze listy kierowane do matki, z którą był bardzo związany. Cecylia Maria Sieniawska również dbała o jedynego syna. Zachował się list Adama jeszcze z listopada 1677 r., w którym dziękuje on matce za przesłane mu do Lwowa liczne smakołyki. Adam Sieniawski pamiętał też zawsze o matce i na różne sposoby starał się okazać przywiązanie; serdecznie z nią korespondował, troszczył się o jej zdrowie.

Chcesz wiedzieć więcej o obyczajach szlacheckich ? czytaj: www.wilanow-palac.pl/silvarerum

Anna Markiewicz