Blues 50+

Jaime Brena to legenda dziennikarstwa kryminalnego. Czterdzieści lat w zawodzie, piramidy żeberek podlewanych winem, zjedzone z policjantami, którzy wspinali się po szczeblach kariery, a potem, nieuchronnie, odchodzili na emerytury. Jaime Brena też trzyma w szufladzie dyżurne wypowiedzenie w ramach programu dobrowolnych odejść, kiedy, zaciskając zęby, pisze „michałki”, ciekawostki wypychające watą bez znaczenia nie do końca wypełnione miejsca na szpaltach gazety.

No, i młody. Teraz on ma pisać o sprawach kryminalnych. Mistrz twittera, wirtuoz Google’a, wierny uczeń Wikipedii. Chyba nigdy nie jadł obiadu z żadnym gliniarzem. Zresztą, kiedy on w ogóle jadł jakiś obiad?

A po windykatorze nikt nie płacze. Szczególnie, że dwa lata temu zręcznie wywinął się od oskarżenia o zabójstwo żony. Teraz to jego znaleziono z poderżniętym gardłem w luksusowym domu na zamkniętym osiedlu, strzeżonym jak Fort Knox.

Pisarka i młody dziennikarz, wspierani przez Jaime Brenę z jemu tylko znanych powodów, prowadzą dziennikarskie śledztwo. Do połowy książki – ślamazarne i nudne. Od połowy – boleśnie przewidywalne. Niestety, „Betibu” to nie „Czwartkowe wdowy”. Strzeżone osiedle tym razem ma w sobie tyle życia, co wizualizacja w folderze dewelopera. Postacie schematyczne, intryga papierowa, ot, taka sobie pocieszanka dla 50+, okraszona paroma zabójstwami, które nie robią większego wrażenia. Po „Czwartkowych wdowach” to wyraźna zniżka formy.

P.S. A historii o przekupnych recenzentkach nie bierzcie poważnie. Takie rzeczy to tylko w Argentynie.