Brit Awards 2026: noc triumfów i wpadek. Takiej gali jeszcze nie było [LISTA ZWYCIĘZCÓW]

Brit Awards 2026 pokazały, że statuetki to tylko połowa historii. Były triumfy, kontrolowany chaos, polityczne aluzje i występy, które wywoływały ciarki. Manchester przejął show od Londynu, a scena należała do tych, którzy mieli coś do powiedzenia i tych, którzy mieli odwagę się wygłupić.

Rosalia

Źródło zdjęć: © Getty Images | 2026 JMEnternational

Bartosz Sąder

1 marca 2026, 07:24

Tegoroczne Brit Awards udowodniły jedno: w show-biznesie nagrody są ważne, ale to, co dzieje się między nimi, często przechodzi do historii. W Manchesterze - po raz pierwszy poza Londynem w niemal 50-letniej historii gali - dostaliśmy wieczór, który był jednocześnie świętem popu, kabaretem i manifestem.

Największą wygraną okazała się Olivia Dean, która zgarnęła wszystko, do czego była nominowana: artystka roku, utwór roku, najlepsza popowa artystka i album roku za "The Art Of Loving". Cztery nominacje, cztery zwycięstwa, statystyczna perfekcja.

Rehabilitacja disneyowskiej gwiazdy. Koniec wstydu Hilary Duff [RECENZJA]

Na scenie wydawała się autentycznie wzruszona, jakby sama nie dowierzała, że to dzieje się naprawdę. Bez wielkich deklaracji, bez patosu - raczej wdzięczność i lekka konsternacja. W czasach wyreżyserowanych przemówień taka szczerość działa jak świeże powietrze. Jeśli ktoś skradł show artystycznie, była to Rosalía. Jej występ balansował między operą a klubowym rave’em, między sakralną podniosłością a czystą ekstazą. Zmiany tempa, dramatyczna oprawa, gościnny udział Björk, to był moment, w którym gala zamieniła się w spektakl totalny.

Cała prawda o Edycie Górniak. Jest zwiastun głośnego dokumentu

Galę otworzył Harry Styles, który zaprezentował nową erę swojej twórczości - bardziej taneczną, bardziej klubową. Stylizacja? Garnitur z talią tak wysoką, że internet już szykuje memy. Choreografia - bezbłędna. To było wejście, które ustawiło temperaturę wieczoru. Z kolei Dua Lipa dosłownie zjechała z sufitu na gigantycznej kuli dyskotekowej. Jeśli ktoś zastanawiał się, czym jest popowa teatralność w 2026 r., odpowiedź wisiała kilka metrów nad sceną.

Szósty i ostatni raz galę prowadził Jack Whitehall i nie oszczędzał nikogo. Żarty z polityków, przytyki pod adresem gwiazd, aluzje do branżowych konfliktów. Część z nich wypadła z telewizyjnej transmisji, ale atmosfera była jasna: to nie ma być sterylne widowisko.

ROSALÍA - Berghain (Live at The BRIT Awards 2026) ft. Björk

Gdy ogłoszono, że Robbie Williams odda hołd Ozzy'emu Osbourne'owi, wiele osób uniosło brwi. A jednak to był strzał w dziesiątkę. Surowość interpretacji i wsparcie muzyków związanych z heavy metalem nadały występowi ciężar, którego nikt się nie spodziewał. Nagrodę dla najlepszego zespołu odebrała grupa Wolf Alice, wykorzystując moment na scenie do zwrócenia uwagi na dramatyczną sytuację małych klubów i niezależnych scen. Zamykane lokale, straty finansowe, brak stabilności – w świecie, gdzie live music generuje miliardy, brzmi to jak paradoks.

Był to jednak także wieczór, który momentami wymykał się spod kontroli i to w najlepszym, telewizyjnie elektryzującym sensie. Prowadzący pozwalał sobie na żarty balansujące na granicy dobrego smaku, a część z nich nie trafiła do oficjalnej transmisji. W pewnym momencie podczas występu na scenę wbiegł "intruz", co na kilka sekund wywołało autentyczne zamieszanie i ciszę wśród dziennikarzy - dopiero później okazało się, że był to element show.

Do tego dochodziły spontaniczne, nie do końca przewidywalne reakcje artystów przy stolikach oraz wywiady, które skręcały w zupełnie nieoczekiwanym kierunku. Szokujące nie było więc jedno konkretne zdarzenie, lecz atmosfera kontrolowanego chaosu - poczucie, że wszystko może się wydarzyć, a scenariusz jest jedynie luźną sugestią.